จูบลาที่เปลือกตาบางกอก

30 กันยายน 2005
คืนวันที่ฉันเมียงมองกรุุงเทพฯ ด้วยมุมเดียวกันกับนกยักษ์ ฉันเห็นเหมือนกรุงเทพฯ ยิ้มระยิบขยิบตาด้วยแสงไฟล้านดวงให้ฉัน ที่ค่อยๆห่างออกไป-ออกไป เหมือนจะบอกว่าดัดจริตจริงนะเอ็ง!
ถึงแม้ว่าครั้งนี้คือการเดินทางไกลและยาวนานที่สุด แต่ความรู้สึกที่เขาว่าวูบๆ คิดถึงบ้านจะขาดใจตายนั้นกลับไม่เคยเกิดขึ้นเลยกับฉัน ไม่มีแม้แต่ความคิดในใจที่ว่า “อยากกลับเมืองไทยจัง” อาจเป็นเพราะฉันเป็นคน-กิน-อยู่-นอนง่าย แต่ลืมยาก…
มันก็เลยมีแต่ความรู้สึกที่ว่า “คิดถึงใคร” มากกว่า “คิดถึงเมืองไทย”

Blue white red

1 ตุลาคม 2005
เช้าวันฟ้าเปิดที่ปารีส
ด้วยสัมภาระของทั้งหมดเกือบ 60 กิโล มันทำให้ฉันไม่มีกะใจชมชื่นอะไรมากนัก แต่ก็อดอมยิ้มใหญ่ ไม่ได้เมื่อเพื่อนคนนึงเอ่ยขึ้นมาขณะที่พวกเราอยู่ที่สถานีรถไฟแซงค์ลาซา
“เฮ้ย สถานีรถไฟที่นี่มันเปิดแอร์ด้วยเหรอวะ”
ด้วยอุณหภูมิขณะนั้นราวๆ 16 องศาทำให้มันหลงเชื่อไปว่าอากาศหนาวนี้คือสิ่งที่ปารีเซียงกำหนดขึ้นโดยเครื่องปรับอากาศ!
สำหรับฉันแล้วนี่คือรอยยิ้มแรกของวันนี้
ขอบคุณนะ เพื่อนเต้ย..

dscn0145.jpg

กิจวัตรปารีเซียง

กิจวัตรปารีเซียง 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s