ถูกเลือก

ทำให้ CLUSH เจ้าเก่า
เล่มที่ 4 แล้ว
สนุกดี

เหตุผล

ทำให้ใจผัน

เสร็จรูปนี้ก็เช้าพอดี…
ยะ ยะ ยังเหลืออีก 1 รูป
ฮืออ

ทากรัก

ของผู้หญิง

ทำภาพประกอบให้นิตยสาร Crush เครือเดียวกับ Day bed
ขายเล่มละ 100 แน่ะ คุณ!

นิสัยผู้หญิง

สตอเบอร์รี่…

ประเดิม

ทำภาพประกอบให้นิตยสารเกิดใหม่(อีกแล้ว)
เขาขอแบบแมนๆ เราเลยจัดให้ไป 1 ซุปเปอร์แมน
ยังเหลืออีก 1 ภาพ
แต่เวลาตอนนี้จะเช้าแล้ว…
เฮ้อออออออ
สู้โว้ย

อิล เล้ มิยง

Sous Les Avalanches
Vincent Delerm

Sur ta peau les bleus et les brûlures
Sur ton menton les trois points d’suture
La cicatrice en haut de ton bras
J’taim’rais moins si tu les avais pas

Sous les avalanches
T’es pas étanche
Dans cet igloo
Tu t’cognes partout

T’as pas la dégaine
D’miss Aquitaine
T’as pas l’cerveau,
d’la dame avec un chapeau

Tu f’ras pas d’publicité shampooing
Pour trois millions parc’que tu les vaux bien
Tu s’ras pas ambassadrice Coco
D’un vieux parfum pour les futures vieilles peaux

Mais sous les avalanches
T’es pas étanche
Sur cette banquise
Une tour de Pise

T’as pas l’ventre plat
D’miss Albigeois
T’as pas l’cerveau
D’la dame avec un chapeau

Il y aura encore deux, trois arrêtes
Des autotamponneuses dans ta tête
Des épines, des ronces et des orties
Il y aura encore un peu… la vie

Sous les avalanches
T’es pas étanche
Dans c’bac à glace
Tu cherches une place

T’as pas trop les g’noux
De miss Anjou
T’as pas l’cerveau
D’la dame avec un chapeau

T’as pas la dégaine
D’miss Aquitaine
Pas l’ventre plat
De miss Albigeois

T’as pas les fesses
D’miss pays d’Bresse
T’as pas l’cerveau
D’la dame avec un chapeau

อีบีซ่า

อีบีซ่า – ไม่ใช่ชื้อที่เรียกเพี้ยนมาจากเกาะ Ibiza ที่สเปน
แต่เป็นชื่อของเพื่อนสาวจากฮ่องกง ผู้สับสนเรื่องเวลา
มันบอกว่าจะมาถึงพฤหัสฯ ที่ 23 สิงหา เวลาตี 1 สี่สิบ ให้เราไปรับที่สุวรรณภูมิ
พอดีคืนวันพุธดันมีนัดปาร์ตี้สำคัญ ไอ้เราก็เลยเมาแบบยั้งๆ(ออกแนวยั้งไม่อยู่) จนถึงตี 1
ก็ซ้อนพี่วินมอฯ ไปต่อเท็กซี่…
เป็นการนั่งรถที่ทรมาณที่สุด
มวนท้อง ปวดหััว ลามลงมาปวดใจ!
ไปถึงก็เดินตุปัดเป๋ตามหามัน
เดินผ่านบางคนนั่งสัปปะหงกอยู่ก็ต้องไปมองส่องใกล้ๆ เหมือนคนบ้า
เพราะสภาพตอนนั้น หน้ายับ ผมยุ่ง เคล้ากลิ่นบุหรี่และสุรา เดินกะเผลกเพราะเจ็บเท้าเนื่องจากด๊านซ์เพลิน
ไปเจอบางคนนอนหลับเอาหนังสือปิดหน้า ลองไปเขี่ยๆ ดูแล้วก็ไม่ใช่
เดินจนเท้าถลอก ก็เลยนั่งรอมัน ยันตี 4 ก็กลับ
ส่งเมล์ไปด่ามันว่า “หล่อนสับสนเรื่องเวลา ชิมะ!”
“ชิจ้ะ แอมโซซอหรี ฮี่ๆ คุริๆ”
“จริงแล้ว หล่อนมาถึงพรุ่งนี้ตี 1 สี่สิบ ชิมะ!”
“ชิจ้ะ”

เรื่องของเรื่องคือหล่อนเองสับสนในความหมายของเวลาที่เลยเที่ยงคืน
เราเองก็เป็น ประมาณว่า คุยกับเพื่อนตอนเย็นว่าจะนัดเจอกันตอนตี1
ก็จะนัดว่า “โอเค เดี๋ยวเจอกัน คืนนี้ ตี1 หน้าร้านลาบ”
ซึ่งมันผิด เพราะตี1 คือ พรุ่งนี้แล้ว

ครั้งนี้เลยเป็นประสบการณ์ใหม่ ไปสุวรรณภูมิ 2 วันติด
หมดค่ารถไปพันกว่าบาท
เพิ่มตังค์อีกนิดนึงซื้อตั๋วเครื่องบินไปเชียงใหม่ได้เลย…

ถึก-เพลิน

เวลาทำภาพประกอบทุกทีจะวาดแบบฉับไว
คราวนี้อยากเปลี่ยนแนวนิดๆ เลยลองทำอะไรแบบถึกๆ เนิบๆ ดูบ้าง
เลยวาดหนวดของคนแขกพันกันยุ่ง
สรุป…..
คะ คะ โค ตะ ระ โคตรเหนื่อยเลย
ผิดกะไอ้หัวเล็กที่นั่งอยู่บนแก้วเลย อันนั้น เพลินดีเพราะคุ้นมือ
เลยสับสนว่าจะไปทางไหนดีหว่า
ถึกๆ หรือ เพลินๆ
ช่วงนี้เลยจะลองทำผสมไปทั้ง 2 แบบ

(แต่ท่าทางฝั่ง ‘เพลิน’ จะชนะ..)

kissing

หนึ่งคืน
สองคน หนึ่งจูบ
หนึ่งคน หนึ่งดูด
จูบจูบ ดูดดูด
สองคน เมารัก
หนึ่งคน เมาเหลัา

โปรดิวเซอร์

เรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคที่ผู้เสพย์เริ่มสอดรู้สอดเห็นผู้ผลิต และเริ่มให้ความสำคัญกับคนทำงานเบื้องหลังมากขึ้น
อย่างวงการภาพยนตร์…ไม่แปลกที่เราจะรู้จักหน้าค่าตาผู้กำกับได้ดีกว่าดาราบางคนในเรื่อง
วงการเพลงก็เหมือนกัน เราเริ่มที่จะอยากรู้จักผู้อยู่เบื้องหลังของผลิตผลทางดนตรีดีๆ
และบางคนถึงขั้นตามฟังเพลงของผู้อยู่เบื้องหลังมากกว่าคนที่ยืนร้องเพลงเท่ๆ คอยรับเสียงปรบมืออยู่บนเวทีด้วยซ้ำ
…ถึงเวลาแล้วที่เราจะปรบมือให้ดังขึ้นจนถึงคนข้างหลังเวทีดนตรีบ้าง

วิศน โอฬารสกุลวงศ์
อายุ 26 ปี
การศึกษา นิเทศศิลป์ ราชภัฎพระนคร
อาชีพ โปรดิวเซอร์ กลุ่มโมโนโทน
ผลงานสร้างชื่อ กิ๊ฟ โมโนโทน ชนะรางวัล Producer of the year 2006 ของ สีสันอวอร์ด
ปรัชญาในการทำงาน เริ่มงานด้วยความชอบ แล้วใจจะมา

หลังจากเรียนจบ เริ่มต้นชีวิตการทำงานอย่างไรบ้้าง?
อาชีพแรกของผมนั้นไม่เกี่ยวกับดนตรีเลยครับ ผมเริ่มงานแรกด้วยการเป็นกราฟฟิคดีไซเนอร์ แล้วก็ไต่เต้าไปเรื่อยๆ จนได้เป็นอาร์ทไดเร็คเตอร์ ที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง

แล้วเริ่มเข้าสู่วงการดนตรีได้อย่างไร?
ด้วยความบังเอิญครับ เพราะผมชอบเล่นดนตรีอยู่แล้ว เคยตั้งวงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบวงก็แตก แต่ผมก็ยังคงเล่นดนตรีมาเรื่อยๆ จนผมได้มาแจมวงกับพี่คนนึงในโมโนโทนและตกลงกันว่าจะทำวงด้วยกัน

ตอนนั้นก็ยังคงทำงานประจำอยู่?
ใช่ครับ ก็ทำคู่กันกับงานประจำมาเรื่อยๆ จนผมเริ่มรู้สึกว่างานประจำมันหนักมาก กว่าจะเลิกจากงานประจำก็ 3 – 4 ทุ่ม แล้วต้องมาทำเพลงต่อถึงตี 3 ก็เริ่มไม่ไหวละ เลยตัดสินใจลาออกมาทำเพลงอย่างจริงจังอยู่ในกลุ่มโมโนโทน โดยเริ่มจากทำเพลงให้วงตัวเองก่อน พร้อมกับรับงานทำจิงเกิ้ลโฆษณาควบคู่ไปด้วย

เห็นว่าคุณจบคณะนิเทศศิลป์ ซึ่งไม่เกี่ยวกับทางดนตรีเลย แล้วได้พื้นฐานทางดนตรีมาจากไหน?
ผมฝึกฝนด้วยตัวเองครับ โดยเริ่มด้วยกีตาร์ จนผมเข้าราชภัฎก็ไปเรียนตามโรงเรียนดนตรีบ้าง

แสดงว่าถ้าสนใจทำงานทางด้านนี้ ไม่จำเป็นต้องจบทางด้านดนตรี?
ไม่จำเป็นเลยครับ คนทำงานใกล้ตัวผมแทบไม่มีใครจบทางด้านดนตรีเลย จบบัญชีมาก็มี ส่วนใหญ่ที่จบดนตรีจะเป็นพวกนักดนตรีเครื่องเป่าเสียมากกว่า เช่น แซ็คโซโฟนหรือทรัมเป็ต

คุณชอบดนตรีมากขนาดนี้ แล้วทำไมคุณถึงไม่คิดเข้าเรียนทางดนตรีโดยตรงไปเลย?
ตอนนั้นผมไม่ได้คิดว่าดนตรีสำคัญต่อชีวิตผมขนาดนั้น ผมเป็นแค่เด็กสายวิทย์คนนึงที่สนใจในด้านศิลปะ เและอีกอย่างคือผมไม่มีความเชื่อในระบบการศึกษาเท่าไร

โดยหน้าที่ของโปรดิวเซอร์ต้องทำอะไรบ้าง?
ตามชื่อเลยครับ ‘โปรดิวเซอร์’ ดูแลการผลิตเป็นสำคัญ และต้องรู้ทุกๆ เรื่อง เกี่ยวกับขั้นตอนการผลิต เริ่มแรกต้องมานั่งคุยกันวงก่อน ว่ามาแนวเพลงไหน แล้วดึงจุดเด่นของเขามาให้มากที่สุด อย่างเช่น ถ้าคนนี้มาแนวร็อค เราก็ต้องคิดว่าทำเพลงร็อคยังไงให้ออกมาช่วยเสริมคาเร็คเตอร็เขาให้เด่นขึ้น ต่อจากนั้นต้องวางแผนการทำงานทั้งหมดว่า ใช้เวลาทำเท่าไร ต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน ต้องหาสตูดิโอ หาทีมงาน, นักดนตรี , ซาวเอ็นจีเนียร์ ต้องพยายามดึงคนเก่งๆ เข้ามาร่วมงาน

หน้าที่หลักคือคิดและดูแลการผลิต ไม่ต้องลงมือทำเอง?
ถ้าสามารถทำอย่างอื่นนอกเหนือนั้นได้ก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะวงการเพลงไทยไม่เหมือนกับเมืองนอกที่แบ่งแยกหน้าที่กันชัดเจน อย่างผมนี่จะถนัดด้านการเรียบเรียงดนตรี และแต่งเพลง แต่ส่วนใหญ่ผมจะไม่เขียนเนื้อร้อง เพราะชอบให้นักร้องเขียนเองมากกว่า

สำหรับคนที่อยากมาทำงานตรงนี้ต้องเริ่มอย่างไร?
ผมว่าต้องเริ่มด้วยความชอบก่อน พอเราชอบก็จะให้ใจกับมันเต็มที่ แล้วค่อยมาดูความสามารถว่ามีมากแค่ไหน ถ้ามีไม่พอก็ต้องพัฒนาฝีมือกันไป ต่อมาก็เป็นเรื่องของโอกาส โอกาสมันมีเยอะแยะรอบตัว เพียงแต่มันไม่ได้วิ่งเขาหาเราเอง ก็แล้วแต่เราว่าจะวิ่งเข้าหามันอย่างไร อย่างบางคนไปประกวดอะคาเดมี แฟนตาเชีย บางคนทำเดโมไปเสนอค่ายเพลง

แล้วอย่างคุณล่ะ ได้โอกาสมาจากไหน?
ช่วงสมัยผมเรียน ผมบ้าดนตรีมากๆ ผมชอบไปตามงานดนตรี เจอใครยืนอยู่ก็จะปรี่เข้าไปคุยกับเขาเรื่องดนตรี พอคุยกันถูกคอก็ชวนกันมาแจมวงกัน

มีช่องทางลัดให้สำหรับคนที่อยากเป็นโปรดิวเซอร์บ้างไหม?
ผมบอกได้เลยว่า เส้นทางของโปรดิวเซอร์ในเมืองไทย มันเหมือนเราต้องเดินข้ามภูเขาสักสองสามลูกก่อน มันค่อนข้างยากสำหรับเด็กใหม่ ที่อยู่ดีๆ จะเดินเข้ามาบอกว่า ” เฮ้ย พี่! ผมอยากเป็นโปรดิวเซอร์ว่ะ ” ถ้าคุณยังไม่เจ๋งจริงก็ควรไปทำอย่างอื่นให้ตัวเองพอมีชื่อก่อน แล้วค่อยเข้ามาคุยจะดีกว่า

แล้วช่องทางที่จะนำเสนอผลงานล่ะ?
มีเยอะมาก ตามฟรีเว็บไซต์อย่าง My space หลังจากนั้นก็แล้วแต่ฝีมือพวกคุณแล้วล่ะ ต้องพิสูจน์ตัวเองกันหน่อย